plural
PLURAL
numerus pluralis (Quint.); numerus plurativus (Gell. 1 16 13); numerus multitudinis (Gell. 19 8 3; better than pluralitas (Charis.) or numerus plurativus). A noun plur. nomen plurale: in the plur. pluraliter. To be without a plur. not to be used in the plur. pluraliter non dici; indigere numeri amplitudine. To be found only in the plur. singulari numero carere.
numerus pluralis (Quint.); numerus plurativus (Gell. 1 16 13); numerus multitudinis (Gell. 19 8 3; better than pluralitas (Charis.) or numerus plurativus). A noun plur. nomen plurale: in the plur. pluraliter. To be without a plur. not to be used in the plur. pluraliter non dici; indigere numeri amplitudine. To be found only in the plur. singulari numero carere.
plural: plūrālis, e: Quint. 1, 6, 25, etc. (Also pluratīvus [less good], Gell. 19, 8.) In the p., pluraliter, Quint. l. c.: Sen. Phr.: to be used in the p., multitudinis numero appellari, Gell. l. c.: to be incapable of a p. sense, multitudinis significationem non pati. l. c. (N.B.--Avoid pluralitas = multitudinis numerus.)