praiser
praiser
subs.
P. ἐπαινέτης, ὁ.
subs.
P. ἐπαινέτης, ὁ.
PRAISER
laudator (general term): praedicator (vaunter; one who praises publicly): praeco (the herald of anybody’s praise): buccinator (trumpeter; with contempt; e.g. alicujus existimationis: ☞ Plin. uses applausor): approbator (e.g. profectionis meae Cic.; opposed to suasor et impulsor): probator (e.g. facti; Cic.): comprobator (e.g. auctoritatis ejus et inventionis Cic.).
laudator (general term): praedicator (vaunter; one who praises publicly): praeco (the herald of anybody’s praise): buccinator (trumpeter; with contempt; e.g. alicujus existimationis: ☞ Plin. uses applausor): approbator (e.g. profectionis meae Cic.; opposed to suasor et impulsor): probator (e.g. facti; Cic.): comprobator (e.g. auctoritatis ejus et inventionis Cic.).
praiser:
1. laudātor, f. -trix: Hor. A. P. 173: Cic. (collaudator, late and not good).
2. praedĭcātor (proclaimer): Cic.
1. laudātor, f. -trix: Hor. A. P. 173: Cic. (collaudator, late and not good).
2. praedĭcātor (proclaimer): Cic.