quadruple
quadruple
adj.
P. τετραπλάσιος.
adj.
P. τετραπλάσιος.
QUADRUPLE
quadruplex (Liv.); quadruplus (Suet.); quadripartitus (Cic.).
quadruplex (Liv.); quadruplus (Suet.); quadripartitus (Cic.).
quadruple (adj.):
1. quadruplex, ĭcis: Pl.. Liv.
2. quadruplus (quadruplaris in Macrob. S. Scip. 1, 19, dub.); v.FOURFOLD . For a q. star adopt quadrūplices stellae (prop. four stars), Cic. Arat. 92.
1. quadruplex, ĭcis: Pl.. Liv.
2. quadruplus (quadruplaris in Macrob. S. Scip. 1, 19, dub.); v.
quadruple (subs.), four times as much: quadruplum: cf. furem dupli condemnari, feneratorem quadrupli Cat. R. R. prooem.: to sentence (a person) to pay q., judicium in aratorem in q. dare, Cic. Verr. 3, 13: cf. Vulg. Luc. xix. 8, si quid aliquem defraudavi, reddo quadruplum.
quadruple (v.), and quadruplicate, to multiply by 4; make 4 times as much: quadruplo, 1: Ulp. Dig. 4, 2, 14: and quadruplĭco, 1: numerum q., Paul Dig. 38, 10, 10. to quadruple one's estate, rem suam q., Pl. Stich. 3, 1, 4.