quaint
quaint
adj.
P. and V. ἄ̆τοπος (Eur. Frag.); see also strange.
adj.
P. and V. ἄ̆τοπος (Eur. Frag.); see also strange.
QUAINT
captatus (hunted after; opposed to oblatus Quint.); insolitus: to say quaint things captata dicere non oblata tantum (after Quint. non captata sed tantum oblata vox).
captatus (hunted after; opposed to oblatus Quint.); insolitus: to say quaint things captata dicere non oblata tantum (after Quint. non captata sed tantum oblata vox).
quaint: the various shades of meaning--neat, elegant, subtle, striking, strange--require taste and regard for the context to express: for general terms we may use:
1. concinnus (esp. of style) cf. (as a definition) alii in eadem jejunitate concinniores, id est, faceti. florentes etiam et leviter ornati, Cic. Or. 6: a q. transposition of words, c. transgressio verborum, Quintil. 9, 3, 91: a q. and elegant (writer). Join: c. et elegans, Cic. Fin. 5, 5. Join: concinnae acutaeque sententiae, id. Brut. 78, fin.
2. lĕpĭdus: (1) of persons: what a q. fellow! o capitulum lepidissimum! Ter. Eun. 3, 3, 25. Join: bellus, lepidus, Pl. Capt. 5, 2, 3. (2) of style: Join: l. et concinnus: (a criticism on quaintness) quae lepida et concinna, cito satietate afficiunt aurium sensum fastidiosissimum, Auct. Heren. 4, 23, 32. Exclam. expr. by adv: how witty, fine, and q.! you can't beat that! facete, laute, lepide: nihil supra, Ter. Eun. 3, 1, 37.
3. argūtus: with a q. sandal, arg. in solea, Cat. 68, 72: (in bad sense). q. sayings, a. dicta, Cic. de Or. 2, 61.
4. festīvus: a man pleasant and witty, and of q. discourse, dulcis et facetus festivique sermonis, Cic. Off. 1, 30, 108. Join: poema facit ita festivum. ita concinnum, ita elegans, nihil ut fieri possit argutius, id. Pis. 29, 70: one who affects q. discourse, festivi sermonis simulator, id. Off. 1, 30, 108.
5. nĭtĭdus cf. n. quoddam genus verborum et laetum, Cic. de Or. 1, 18.
6. ēlĕgans: a q. style of humour, cf. perspicitis, hoc genus (jocandi) quam sit facetum, quam elegans, Cic. de Or. 2, 59, 241.
7. comptus: esp. for the sense of refined elegance: and, derisively, quaint and foppish (Shaksp.: Swift), dim. comptŭlus: cf. comptuli juvenes, Hier Ep. 128, No. 4.
8. exquīsītus: cf. reconditas exquisitasque sententias, Cic. Brut. 79, 274: (perh. may serve for "their quaint opinions wide," Milton): an over precise and q. style of speech, accuratius et exquisitius dicendi genus, ib. 82, 283: (anything) q. and elegant, (aliquid) exquisitissimae comitatis, Suet. Oth. 3.
9. rārus (where the sense of unusual prevails): a q. costume, r. vestis, Cat. 69, 3: a work of q. device, artis opus rarae, Tib. 3, 4, 37: q. simplicity, rarissima simplicitas, Ov. A. A. 1, 241. See alsoFAR-FETCHED .
10. captātus: q. brevity, brevitatem c., Quint. 10, 1, 32: q. grace in an actor, c. elegantiam actoris, id. 11, 3, 184: a word not q. but natural, non captata, sed velut oblata vox, id. 9, 3, 73.
11. subtīlis, (for the use of q. in old writers "as clerkys been full subtile and quaint," Chaucer): a q. question, quaestio s.: v.SUBTLE .
1. concinnus (esp. of style) cf. (as a definition) alii in eadem jejunitate concinniores, id est, faceti. florentes etiam et leviter ornati, Cic. Or. 6: a q. transposition of words, c. transgressio verborum, Quintil. 9, 3, 91: a q. and elegant (writer). Join: c. et elegans, Cic. Fin. 5, 5. Join: concinnae acutaeque sententiae, id. Brut. 78, fin.
2. lĕpĭdus: (1) of persons: what a q. fellow! o capitulum lepidissimum! Ter. Eun. 3, 3, 25. Join: bellus, lepidus, Pl. Capt. 5, 2, 3. (2) of style: Join: l. et concinnus: (a criticism on quaintness) quae lepida et concinna, cito satietate afficiunt aurium sensum fastidiosissimum, Auct. Heren. 4, 23, 32. Exclam. expr. by adv: how witty, fine, and q.! you can't beat that! facete, laute, lepide: nihil supra, Ter. Eun. 3, 1, 37.
3. argūtus: with a q. sandal, arg. in solea, Cat. 68, 72: (in bad sense). q. sayings, a. dicta, Cic. de Or. 2, 61.
4. festīvus: a man pleasant and witty, and of q. discourse, dulcis et facetus festivique sermonis, Cic. Off. 1, 30, 108. Join: poema facit ita festivum. ita concinnum, ita elegans, nihil ut fieri possit argutius, id. Pis. 29, 70: one who affects q. discourse, festivi sermonis simulator, id. Off. 1, 30, 108.
5. nĭtĭdus cf. n. quoddam genus verborum et laetum, Cic. de Or. 1, 18.
6. ēlĕgans: a q. style of humour, cf. perspicitis, hoc genus (jocandi) quam sit facetum, quam elegans, Cic. de Or. 2, 59, 241.
7. comptus: esp. for the sense of refined elegance: and, derisively, quaint and foppish (Shaksp.: Swift), dim. comptŭlus: cf. comptuli juvenes, Hier Ep. 128, No. 4.
8. exquīsītus: cf. reconditas exquisitasque sententias, Cic. Brut. 79, 274: (perh. may serve for "their quaint opinions wide," Milton): an over precise and q. style of speech, accuratius et exquisitius dicendi genus, ib. 82, 283: (anything) q. and elegant, (aliquid) exquisitissimae comitatis, Suet. Oth. 3.
9. rārus (where the sense of unusual prevails): a q. costume, r. vestis, Cat. 69, 3: a work of q. device, artis opus rarae, Tib. 3, 4, 37: q. simplicity, rarissima simplicitas, Ov. A. A. 1, 241. See also
10. captātus: q. brevity, brevitatem c., Quint. 10, 1, 32: q. grace in an actor, c. elegantiam actoris, id. 11, 3, 184: a word not q. but natural, non captata, sed velut oblata vox, id. 9, 3, 73.
11. subtīlis, (for the use of q. in old writers "as clerkys been full subtile and quaint," Chaucer): a q. question, quaestio s.: v.