stammer
stammer
v. intrans.
P. ψελλίζεσθαι, Ar. τραυλίζειν.
v. intrans.
P. ψελλίζεσθαι, Ar. τραυλίζειν.
STAMMER
balbutire (intransitively and transitively): halbum esse lingua haesitare (intransitively).
balbutire (intransitively and transitively): halbum esse lingua haesitare (intransitively).
stammer (subs.):
1. haesĭtātio, ōnis, f.: a s. and hesitation, h. tractusque verborum, Cic. de Or. 2, 50, 202.
2. haesĭtantia linguae: cf. Cic. Phil. 3, 6, 16.
1. haesĭtātio, ōnis, f.: a s. and hesitation, h. tractusque verborum, Cic. de Or. 2, 50, 202.
2. haesĭtantia linguae: cf. Cic. Phil. 3, 6, 16.
stammer (v.):
1. balbūtio, īvi, ītum, 4 (rare as intrans. and literal): cf. Cic. Acad. 2, 45, to s. out a thing, aliquid balbutire.
2. lingua haesĭto, 1, Cic. de Or. 1, 25, 115.
3. balbus sum: since he s.'d so, quum ita b. esset, Cic. de Or. 1, 61, 260: to s through the nose, balba de nare loqui, Pers. 1, 33.
1. balbūtio, īvi, ītum, 4 (rare as intrans. and literal): cf. Cic. Acad. 2, 45, to s. out a thing, aliquid balbutire.
2. lingua haesĭto, 1, Cic. de Or. 1, 25, 115.
3. balbus sum: since he s.'d so, quum ita b. esset, Cic. de Or. 1, 61, 260: to s through the nose, balba de nare loqui, Pers. 1, 33.