suspicious
suspicious
adj.
Suspecting: P. and V. ὕ̆ποπτος.
Being suspicious, it would seem, that Troy would be taken: V. ὕποπτος ὢν δὴ Τρωικῆς ἁλώσεως (Eur. Hec. 1135).
Viewed with suspicion: P. and V. ὕ̆ποπτος.
adj.
Suspecting: P. and V. ὕ̆ποπτος.
Being suspicious, it would seem, that Troy would be taken: V. ὕποπτος ὢν δὴ Τρωικῆς ἁλώσεως (Eur. Hec. 1135).
Viewed with suspicion: P. and V. ὕ̆ποπτος.
SUSPICIOUS
Apt to suspect suspiciosus: suspicax (very seldom Liv. Tac.).
That is suspected suspectus: suspiciosus (very suspicious). Tac. uses suspicax (e.g. silentium).
Apt to suspect suspiciosus: suspicax (very seldom Liv. Tac.).
That is suspected suspectus: suspiciosus (very suspicious). Tac. uses suspicax (e.g. silentium).
suspicious:
I. Apt to suspect:
1. suspīciōsus: did conscience make you timid and s.? an te conscientia timidum et s. faciebat? Cic. Verr. 5, 29, 74: to be s. of a man, s. esse in aliquem, id. Q. Fr. 1, 1, 4.
2. suspĭcax, cācis (rare): Liv. 10, 14: Tac. A. 1, 13.
3. perh. *ad suspicandum pronus: *suspicione plenus.
II. Causing suspicion:
1. suspīciōsus: things that were s. before they made clear, quae ante erant s., haec aperta faciebant, Cic. Clu. 19, 54: to be a s. person, s. esse, Cato in Gell. 9, 11: a most s. business, negotium suspiciosissimum, Cic. Fl. 3, 7.
2. suspĭcax, cācis: a s. silence, s. silentium, Tac. A. 3, 11: Sen. Ira 2, 29.
I. Apt to suspect:
1. suspīciōsus: did conscience make you timid and s.? an te conscientia timidum et s. faciebat? Cic. Verr. 5, 29, 74: to be s. of a man, s. esse in aliquem, id. Q. Fr. 1, 1, 4.
2. suspĭcax, cācis (rare): Liv. 10, 14: Tac. A. 1, 13.
3. perh. *ad suspicandum pronus: *suspicione plenus.
II. Causing suspicion:
1. suspīciōsus: things that were s. before they made clear, quae ante erant s., haec aperta faciebant, Cic. Clu. 19, 54: to be a s. person, s. esse, Cato in Gell. 9, 11: a most s. business, negotium suspiciosissimum, Cic. Fl. 3, 7.
2. suspĭcax, cācis: a s. silence, s. silentium, Tac. A. 3, 11: Sen. Ira 2, 29.