rustice
rustice, in a rustic manner, like a rustic
rustĭcē, adv., v. rusticus fin.
rūsticē, Adv. (rusticus), I) ländlich, bäuerisch, loqui, Cic. u. Gell. – II) meton., bäuerisch, d.i. ungeschickt, plump, urgere, Cic.: facere, Cic.: Compar., rusticius tonsus, Hor. sat. 1, 3, 31.
haec igitur sensu in quibusdam proferimus ne ut ipse de sanctorum ait actibus quae scripsit, ~e dicentes nil spiritale dicamus
minans inde vaccam, aspere increpavit sanctum Dei ~e(
homo secularis ‥ venit ad sanctam Ytam lacrimans affirmansque ~e, et dicens(
rūstĭcē (15) (rusticus), en paysan, en campagnard : Cic. de Or. 3, 25 || [fig.] grossièrement, maladroitement, gauchement : Cic. Off. 3, 39 || -cius Hor. S. 1, 3, 31.
Rustica lingua, seu vulgari idiomate, non Latino. Charta ann. 1038. e Chartulario Gemetic. pag. 1 :
Est igitur michi quædam silva supra Sequanæ fluvium, quæ Rustice Brotunh vocatur.Charta Donationis seu restitutionis factæ Abbati Montis Majoris a Godefrido Comite Provinciæ ante medium sæcul.
Ruffyin Dissertat. de Origine Comitum Provinc. pag. 29 :
Denique in villa, quam Rustica lingua nominat Pertusum, etc.De
Rusticaseu vulgari lingua, ejusque a Latina distinctione satis dixit Cangius in Præfatione ad hoc Glossarium num.
In suburbio Brivatensi alodum, cui vetusto vocabulo Latina Rusticitas Petrafixa nomen indidit.
rūsticē adj.with comp.
- rusticus, in a rustic manner, like a rustic: loqui.—Boorishly, rudely, clownishly: urgere: Rusticius tonsus, H.