simitu
sĭmītu (collat. form sĭmītur, Inscr. Orell. 2863; Inscr. Neap. ap. Momms. 423; v. Corss. Krit. Beitr. p. 400), adv. [Sanscr. sama; Gr. ὁμο-; old Lat. semo, together; cf.: semul, semper, similis, etc.] (ante-class. form of simul),
- at once, at the same time, together: gratia habetur utrisque illisque sibique simitu, Lucil. ap. Non. 175, 16: ita opertis oculis simitu manducatur ac molit, Pompon. ap. Non. 477, 4 (Com. Rel. v. 100 Rib.): multas res simitu in meo corde vorso, Plaut. Trin. 2, 1, 1 (223) Brix ad loc.: ego hic esse et illi simitu hau potero, id. Most. 3, 2, 105 (794) Lorenz ad loc.: ego te simitu novi cum Porthaone, id. Men. 5, 1, 45 (745); so with cum: non ego cum vino simitu ebibi inperium tuom, id. Am. 2, 1, 84 (634) (where Ritschl would restore the form simitur to avoid the hiatus, so id. Most. 3, 2, 105 (794) supra; v. Ind. Schol. Bonn, 1853, p. xii.): ut cum eo simitu mitterer, Plaut. Ps. 1, 1, 56 (58): cum eo simitu mitti, id. ib. 4, 2, 55 (1010); cf. id. Stich. 1, 3, 94 (248); 2, 2, 66 (390); 5, 5, 2 (743); id. Merc. 1, 2, 8 (118); 5, 2, 6 (847); Att. ap. Non. p. 280, 4 (Trag. Rel. v. 79 Rib.).
simītū, Adv., altlat. Nbf. v. simul, zugleich (vgl. Brix Plaut. trin. 223. Lorenz Plaut. most. 779), Acc. tr. 79. Pompon. com. 100. Plaut. Amph. 631; Men. 745; most. 792 u.a. Lucil. 1011. – Nbf. simītur, Plaut. Amph. 631 Goetz et Loewe. Corp. inscr. Lat. 6, 9290 u. 10, 174.
sĭmītū, (16) adv., en même temps, à la fois : Pl. Amph. 631 ; Trin. 223 ; Lucil. d. Non. 175, 16 ; simitu cum aliquo Pl. Men. 745, en même temps que qqn.