simulo
simulo, to make like, imitate, copy, represent
BWL
they were feigning surrender and fear
Frieze-Dennison Vergil
Could not find simulet in Logeion dictionaries.
simulet Verb: present active subjunctive 3rd singular of simulo
- I In gen., to make a thing like another; to imitate, copy, represent a thing (mostly poet.; syn. imitor): corpora igni simulata, made like, like, Lucr. 1, 687: nimbos et non imitabile fulmen simulare, Verg. A. 6, 591: simulet Catonem, Hor. Ep. 1, 19, 13: cum sint crura tibi, simulent quae cornua lunae, Mart. 2, 35, 1: furias Bacchi, Ov. M. 6, 596: equam (sonus), id. ib. 2, 668: artem (natura), id. ib. 3, 158: anum, to assume the form of, id. ib. 3, 275; 6, 26; 11, 310; id. F. 4, 517; so, Homeri illa Minerva simulata Mentori, Cic. Att. 9, 8, 2 (cf. Hom.Od. 3, 22): simulata Troja, a counterfeit Troy, i.e. which is copied after, built like Troy, Ov. M. 13, 721: simulata magnis Pergama, Verg. A. 3, 349: latices simulatos fontis Averni, id. ib. 4, 512: cupressum simulare, to represent, paint, Hor. A. P. 20: antrum in ostro, Sil. 15, 430. —With object-clause: Pallas ... simulat ... terram Prodere cum baccis fetum canentis olivae, represents the earth producing, etc., Ov. M. 6, 80; cf. also, transf., of a work of art: aera Fortis Alexandri vultum simulantia, representing, imaging, Hor. Ep. 2, 1, 241.—
- II In partic., to represent a thing as being which has no existence, to feign a thing to be what it is not (while dissimulare is to pretend a thing not to be which really is, to conceal), to assume the appearance of a thing, to feign, pretend, counterfeit, simulate (class. and freq.).
- α With acc. (in Cic. in the act. perh. only with a pron.): nec ut emat melius, nec ut vendat, quicquam simulabit aut dissimulabit vir bonus, Cic. Off. 3, 15, 61; cf.Planc. ap. Cic. Fam. 10, 8, 4: experiar, quid ames, quid simules, Plaut. Ps. 1, 1, 71 (73): (oportuit) non simulare mortem verbis, re ipsā spem vitae dare, i.e. to pretend that she was dead, Ter. Heaut. 636: studium conjurationis vehementer simulare, Sall. C. 41, 5: deditionem ac deinde metum, id. J. 36, 2: diffidentiam rei, id. ib. 60, 5: pacem, id. ib. 111, 4; cf.: pacem cum Scipione Sulla sive faciebat sive simulabat, Cic. Phil. 13, 1, 2: constantiam, Tac. H. 1, 81: obsequium, id. A. 12, 47 et saep.: Hannibal aegrum simulabat, pretended to be sick, Liv. 25, 8, 12: sanum, Ov. R. Am. 493: furentem, Sen. Herc. Oet. 429: praegravem aut delumbem sese simulans, Plin. 10, 33, 51, § 103: supervacaneos, Just. 6, 6, 3.—With pro: simulat se pro uxore Nini filium, pro femina puerum, Just. 1, 2, 1.—Pass.: tum pol ego is essem vere, qui simulabar, Ter. Eun. 606: non simulatur amor, Ov. H. 17, 36: tecto lumine somnus, id. ib. 21, 199: ad simulanda negotia altitudo ingenii incredibilis, Sall. J. 95, 3 et saep.—Esp. freq. in part. perf.: ficto officio simulatāque sedulitate conjunctus, Cic. Caecin. 5, 14: officio simulato, id. Rosc. Am. 38, 112: simulatā amicitiā, Caes. B. G. 1,44: hortatur simulata conscientia adeant, Tac. A. 2, 40 et saep.: cum ex eo quaereretur, quid esset dolus malus? respondebat: cum esset aliud simulatum, aliud actum, Cic. Off. 3, 14, 60: in amicitiā nihil fictum est, nihil simulatum, id. Lael. 8, 26; so (with fictum) id. ib. 18, 65; id. Off. 2, 12, 43; with falsum, id. de Or. 2, 45, 189; id. Phil. 11, 2, 5; with fucata (opp. vera), id. Lael. 25, 95: simulato vecta juvenco, Ov. Am. 1, 3, 23: simulatae ordine justo exsequiae, Sil. 16, 305.—
- β With object-clause (so most freq.): qui omnia se simulant scire, Plaut. Trin. 1, 2, 168 (206): ille se Tarentum proficisci cum simulasset, Cic. Clu. 9, 27: illi reverti se in suas sedes simulaverunt, Caes. B. G. 4, 4: simulat Jove natus abire, Ov. M. 2, 697; 4, 338 al.; Plaut. Aul. 3, 4, 4 (463); id. Ep. 3, 2, 37 (373); id. Bacch. 1, 1, 42 (76); id. Rud. 5, 3, 43 (1399); id. Truc. prol. 18; 1, 1, 68 (89) sq. al.: id mirari te simulato, Ter. Heaut. 943; id. Hec. 184; 188; Afran. ap. Non. 511, 7; Cic. Imp. Pomp. 4, 9; id. Off. 1, 30, 108; id. Lael. 26, 99; id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13; Caes. B. C. 3, 21; Quint. 8, 2, 24: simulandum est, quaedam nos dicere, Quint. 4, 5, 20; cf.: qui per ambitionem probos sese simulavere, Sall. J. 85, 9: adcurrit pedes ejus feta, praegravem, delumbem sese simulans, Plin. 10, 33, 51, § 103; Just. 3, 1, 8: simulans a Dareo se esse praemissum, Curt. 4, 1, 29.—Pass.: schema, quo aliud simulatur dici quam dicitur, Quint. 9, 1, 14.—
- γ With quasi (mostly Plautin.): quasi affuerim simulabo atque audita eloquar, Plaut. Am. 1, 1, 45 (197); id. As. 4, 1, 51 (796): quasi militi animum adjeceris simulare, id. Mil. 3, 3, 35 (909); id. Pers. 4, 5, 5 (677); cf.: praefectus, quasi et ipse conterritus, simulans cuncta pavore compleverat, Curt. 3, 13, 10. —
- δ Absol.: cur simulat? Ter. And. 375; 48; 588: non in perpetuom ut dares, Verum ut simulares, id. Heaut. 782; Cic. Q. Fr. 1, 1, 5, § 15: simulandi gratiā, Sall. J. 37, 4; Quint. 1, 3, 12; 6, 3, 85; Ov. M. 13, 299 al.—Impers. pass.: quid est, quod amplius simuletur? Ter. Heaut. 901.—Hence,
- A sĭmŭlans, antis, P. a. *
- 1 Imitating, imitative: non fuit in terris vocum simulantior ales (psittaco), Ov. Am. 2, 6, 23.—
- 2 Sĭmŭlans, The Pretender, the title of a comedy of Afranius (v. the Fragm. Com. Rel. p. 172 sq. Rib.), Cic. Sest. 55, 118.—Advv.: sĭmŭlanter, feignedly, pretendedly, apparently (for the class. simulate): simulanter revictā Charite, Ap. Met. 8, 10, 4.—
- B sĭmŭlātē, feignedly, pretendedly, not sincerely: sive ex animo id fit sive simulate, Cic. N. D. 2, 67, 168: ficte et simulate, id. Q. Fr. 1, 1, 4, § 13.—Comp.: simulatius exit proditionis opus, Petr. poët. Fragm. 28, 4 [cumulatius].
➳ qqf. orth. similo.
- 1. gelijkmaken, ihb. ppp. simulātus, a, um in de gestalte van (m. dat.); ➤ Minerva Mentori simulata;
- 2. (poët.) afbeelden, weergeven, voorstellen (m. acc. of aci.); ➤ aera Alexandri vultum simulantia; Iuno simulavit anum nam de gestalte v.e. oude vrouw aan;
- 3. (poët.) nabootsen [Bacchi furias; vultu torvo Catonem];
- 4. (metaf.) voorwenden, veinzen, huichelen, voorspiegelen [morbum of aegrum zich ziek voordoen; iracundiam; mortem; gaudia vultu]; ➤ Simulans ‘De huichelaar’, titel v.e. komedie v. Afranius; — p. adj. simulātus, a, um gehuicheld, schijnbaar, voor de schijn [lacrimae; amicitia; sedulitas];
- 5. (m. aci. of inf.) doen alsof; ➤ se Tarentum proficisci simulavit; Solon se furere simulavit.
- similis, to make like, imitate, copy, represent: nimbos et fulmen, V.: Catonem, H.: artem Ingenio suo, O.: anum, assume the form of, O.: Homeri illa Minerva simulata Mentori: simulata Troia, counterfeit Troy, O.: cupressum, i. e. depict, H.; cf. aera Alexandri voltum simulantia, imaging, H.: simulat . . . terram Edere fetum olivae, represents the earth producing, etc., O.—To represent, feign, assume the appearance of, pretend, counterfeit, simulate: cur simulat?T.: qui te ament ex animo ac non simulent: simulandi gratiā, S.: quasi perterritus simulans, by pretending fear, Cu.: Quid est, quod amplius simuletur? T.: mortem verbis, i. e. to pretend that she was dead, T.: studium coniurationis, S.: aegrum, pretend to be sick, L.: ad simulanda negotia altitudo ingeni incredibilis, S.: eius ficti simulatique voltūs: simulatā amicitiā, Cs.: simulato vecta iuvenco, O.: ille se Tarentum proficisci cum simulasset: simulat Iove natus abire, O.: sese probos simulare, S.
-
…ipsos in iis contentionibus quas Haedui secum et cum Sequanis habuissent auxilio populi Romani usos esse. Debere se suspicari simulata Caesarem amicitia, quod exercitum in Gallia habeat, sui opprimendi causa habere. Qui nisi decedat atque exercitum deducat…
Julius Caesar, Gallic War
-
…honestis nominibus, alii, sicuti populi iura defenderent, pars, quo senatus auctoritas maxuma foret, bonum publicum simulantes pro sua quisque potentia certabant. Neque illis modestia neque modus, contentionis erat utrique victoriam crudeliter exercebant. Sed…
Sallust, Catilina
-
…aequora nobilibus, nostri cura subit memores a ducere noctes ecquis in extremo restat amore locus an te nescio quis simulatis ignibus hostis sustulit e nostris, Cynthia, carminibus atque utinam mage te remis confisa minutis parvula Lucrina cumba moretur…
Propertius, Elegies
-
…rem omnem, uti cognoverant, aperiunt. Cicero per Sangam consilio cognito legatis praecipit, ut studium coniurationis vehementer simulent, ceteros adeant, bene polliceantur dentque operam, uti eos quam maxume manufestos habeant. Isdem fere temporibus in…
Sallust, Catilina
-
…id curabis. sed nisi plane iis intelleges placere, mittenda non est. id autem utrum illi sentiant anne simulent tu intelleges. mihi simulatio pro repudiatione fuerit. τοῦτο δὲ μηλώσῃ. de Caerellia quid tibi placeret Tiro mihi…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…inimicum si id cognoveris futurum. neque vero quisquam dabit, cum erit hoc perspectum, nihil per eos qui simulant se apud te multum posse abs te solere impetrari. nec tamen haec oratio mea est eius modi ut te…
Cicero, Epistulae ad Quintum fratrem
-
…maximas aedificasset ornassetque classis exercitusque permagnos quibuscumque ex gentibus potuisset comparasset et se Bosphoranis, finitimis suis, bellum inferre simularet, usque in Hispaniam legatos ac litteras misit ad eos duces quibuscum tum bellum gerebamus, ut, cum duobus…
Cicero, pro Lege Manilia
-
…provinciam scio. ab Hispaniis autem iam audietur. hic nos C. Marcellum habemus eadem vere cogitantem aut bene simulantem ; quamquam ipsum non videram sed ex familiarissimo eius audiebam. tu, quaeso, si quid habebis novi ;…
Cicero, Epistulae ad Atticum
-
…Quod si fictus aliqui dolor suscipiendus esset et si in eius modi genere orationis nihil esset nisi falsum atque imitatione simulatum, maior ars aliqua forsitan esset requirenda nunc ego, quid tibi, Crasse, quid ceteris accidat, nescio…
Cicero, de Oratore
-
…agrestis haec habenda esset oratio ; cum vero apud prudentissimos loquar, quibus haec inaudita non sint, cur ego simulem me, si quid in his studiis operae posuerim, perdidisse dictum est igitur ab eruditissimis viris nisi sapientem liberum…
M. Tullius Cicero, Paradoxa stoicorum ad M. Brutum