soma

1 soma v. 2 salma

2 soma [σῶμα], body; b (dead). ‘perditus, ut nostis,’ inquit, ‘popularibus alis, / excepi mestas tenero olim somate erumnas’ Frith. 701; is confestim ut ad sancti tumbam accessit antistitis, recepit sospitatem ~atis; sed mente permansit debilis Lantfr. Swith. 30; 985 (13c) protoplastus terrigena, quamquam pulvereo confectus tegmine ~atis exili, attamen speciosissime mentis ratione caeteris praefectus CD 1283.  b 930 (13c) bustis sponte dehiscentibus zomata diu corrupte relinquentibus elementis CS 669; 933 bustis, sponte patentibus ~ata jam rediviva propellentibus CS 694; si sanctus iste, qui hic quiescit ~ate [gl.: i. corpore], ter comparuit meis obtutibus in noctis sopore Lantfr. Swith. 1; tertium [miraculum] vero quod post humationem sui ~atis gessit Byrht. V. Osw. 403; juxta altare sacrum, jacuit quo soma beatum Wulf. Swith. II 122; s1120 querentes ~ata perditorum avide discurrunt per littora maris Ord. Vit. XII 26 p. 420; igitur feria secunda de castro Leonis Rotomagum regis ~a detulerunt Ib. XIII 19 p. 51; erat versus superscriptus imagini: martiris ecce zoma servat Michaelis agalma Brakelond f. 154.