stelliger
stelliger, star-bearing, starry
stellĭger, gĕra, gĕrum, adj. [stella-gero],
- star-bearing, starry (mostly poet.): viae stelligerae aetheris, Varr. ap. Non. 299, 32: orbes, Cic. Arat. 238 (482): polus, Stat. Th. 12, 565: axis, id. S. 3, 3, 77: Olympus, Sen. Herc. Oet. 1907: apex, Sil. 13, 863.
stēlliger, gera, gerum (stella und gero), Sterne führend, gestirnt, Varro fr., Cic. fr., Stat. u.a.
clarum stelligeri conscendens culmen Olimpi
edita stelligeri ut non scandant culmina caeli
candida virgo suas lacrimas dum seminat atras, / tetra per albentes linquit vestigia campos / lucida stelligeri ducentia ad atria caeli
spiritus atque sacer casto de corpore tractus / limpida stelligeri penetrabat culmina celi
omnitenens conditor ~eri caeli necnon telluris
stēllĭgĕr, (14) ĕra, ĕrum (stella, gero), qui porte des astres, étoilé : Cic. Arat. 34, 238 ; Stat. Th. 12, 565.
stelliger gera, gerum, adj.
- stella+GES-, star-bearing, starry: orbes.