subicitare
sŭbĭcĭtāre, v. subigito, I.
subjecto, -as, quod etiam dicitur ~o, -as, i. subponere, unde Plautus in Cassia ‘nunc si velis subicitare me, proba est occasio’ [] : subigitare Plaut. Cas. 964
subjecto, -as, quod etiam dicitur ~o, -as, i. subponere, unde Plautus in Cassia ‘nunc si velis subicitare me, proba est occasio’ [] : subigitare Plaut. Cas. 964