temperius
temperius, comp., see tempori
temperius, Adv., zeitiger, s. 1. tempus.
tempĕrĭŭs, comp. de temperi, plus tôt : Cic. Fam. 9, 16, 8 ; Ov. M. 4, 198.
Temporius, cui opponitur
Serius. Gloss. Gr. Lat. :
Moneo ut crastino, quod erit quarta feria, Brivæ,Flodoardus lib. 1. Hist. Rem. cap. 7 :Temperius tamen, mihi jejunus occurras.
Ad cujus celebritatis vigilias fratresUtuntur S. Benedictus in Regula cap. 11. 48. Magister in Regula cap. 36. et 50. Guillelmus in Vita S. Bernardi lib. 1. cap. 5. Historia Translat. S. Sebastiani n. 70. Rupertus de Divin. Offic. lib. 10. cap. 26. Glaber Rodulphus lib. 5. cap. 1. Liber usuum Cisterciensis Ord. cap. 68. etc. Apud quos interdumTemperius exurgentes.
Columella lib. 9. cap. 4 :.......... Modo surgit eoo Temporius cælo, modo serius incidit undis.
Ante crepusculum gallinæ cibi speOrdo Romanus :Temporius ad officinam redeant.
Colligite vosUtitur etiam Cæsarius serm. 12. Belgæ nostriTemporius ad Ecclesiam illam.
Tempredicunt : ita in Consuetud. Hannoniensi cap. 68. Le Caton
en Roman:
Vetus Poëta MS. de Vulpe Coronato :Si le compere û Tempre, û tard.
Que nouvelles doivent venir Temprement à court, etc.
temperius
adv.
- comp., see tempori.