About
Menu

terminative

terminative [terminativus+-e] 1 in a way to provide or form a boundary, limit, or extremity. si forma una recepta satiat intrinsece, sequitur quod objectum quod respicitur a potentia per illam formam satiat potentiam extrinsece vel ~e Duns Ord. II 2; quodcumque receptivum quietatur intra finito aliquo recepto; sed extra sive ~e non oportet quod in finito quietetur Ib. II 15. 2 in a way that brings to an end, finally, conclusively. mirabile est quomodo sensus potest judicare, cum judicare sit actus complexus ~e et presupponit apprehensionem sive formationem complexi, quod non potest fieri per potentiam sensitivam Ockham Sent. VI 85. 3 in the way of direction to something as ultimate object. sicut enim est duplex dare subjectum sciencie, que est qualitas, scilicet substanciam sciencie, in qua est formaliter subjective, et rem scitam, in qua est causaliter ~e, cum sciencia sit ad aliquid Wycl. Ente Praed. 83.

Saved

Recent