triangularis
trĭangŭlāris, e, adj. [triangulus],
- of or belonging to a triangle, triangular: anfractus, Mart. Cap. 6, § 579.
triangulāris, e (triangulum), dreieckig, amfractus, Mart. Cap. 6. § 579: figura, Boëth. inst. arithm. 2, 6. p. 91, 10 Fr.: forma, Chalcid. Tim. 12. 38. 39: numeri, Boëth. inst. arithm. 2, 4. p. 86, 14 Fr.
dum nos procuras provehi, / triangularis clipei / redigeris in scemate
octo basium ~ium
Plato dicit planities, i. e. superficies indivisibiles, sc. ~es, esse principia rerum
omnis nota preter simplam in predicta figura ~e puncto carens ‥ imperfecta est
Turci, quorum ‥ sagitte facte ~es ad modum spiculorum
trĭangŭlāris, e, triangulaire, qui a trois angles : Capel. 6, 579 ; Boet. Arithm. 2, 6.