usio
ūsĭo, ōnis, f. [utor],
- use (ante- and post-class.): domini usioni recipitur, Cato R. R. 149, 2: quae tibi usioni supererunt, id. ib. 38, 4: usioni quod satis esset, Varr. ap. Non. 231, 6: usionis gratiā, Scaevola ap. Gell. 4, 1, 17: usionis causā, Dig. 34, 2, 28.—Plur., Arn. 7, p. 238 dub.
ūsio, ōnis, f. (utor), der Gebrauch, Cato u.a.: Plur., ad suas usiones, *Arnob. 7, 32.
ūsĭō, (14) ōnis, f. (utor), usage, emploi dʼune chose : Cato Agr. 149, 2 ; cf. Gell. 4, 1, 17.