ustio
ustĭo, ōnis, f. [uro],
- a burning, searing, or cauterizing (post-Aug. and very rare): si costa cariosa est, inutilis ustio, Cels. 8, 2 fin.: quaedam ustione sanantur, Plin. 34, 15, 44, § 151: vehementior sinapis, id. 20, 22, 87, § 239.
ūstio, ōnis, f. (uro), das Brennen, a) übh., das Brennen, Verbrennen, Solin. 5, 18. Augustin. in psalm. 96, 7. – Plur. ustiones meton. = ἐπικαύματα, Brandschäden, Scrib. Larg. 27. – b) das Brennen einer Wunde, absol., Cels. 4, 30 (23); 5, 28, 2 u.a. Th. Prisc. 1, 1: m. subj. Genet., ustio cauterii, Veget. mul. 1, 28, 1: mit obj. Genet., putris ulceris, Cels. 5, 26, 33 (§ 244). – c) die Entzündung am Körper, si vehementior ustio timeatur, Plin. 20, 238.
alioquin vermis tortionis tuae non morietur et ignis ~onis tuae non extinguetur
in tribulatione carnis et per ~onem rubigo peccatorum exuritur
si navem attingeret, aut ictu seviente perforaret aut ignis ~one funditus consumeret(
~o,(arsure
amorose adolescencie mee ~onem
contigit ‥ candelam super bibliam cadere et ardere, set eo evigilante et suspirante nullam ~onem [] apparere : ustulam Knighton I 216
ustĭō, ōnis, f. (uro), brûlure : Plin. 34, 151 || cautérisation : Cels. Med. 8, 2, fin || inflammation [dʼune partie du corps] : Plin. 20, 239.