Logeion | utputa

utpŭta, v. puto.

utputa (ut puta), s. 2. puta.

utputa [CL ut+puta 2 sg. imp. of putare], a (introducing instance) as for instance (v. et. utpote). b as (being). c (in gl.). a [littere dimissorie] dicuntur quandoque licenciales, quando viz. licencia datur ad aliquid faciendum, ~a ordines ab alieno episcopo suscipiendos Lyndw. 47i. b baculus pastoralis cum quo gregem ~a pastor minavit Hon. GA 610A. c ut putu [l. puta], quasi qui GlC U 302.

utpŭta, v. puto.

ut-puta adv. (poët.; postklass.) zoals bijvoorbeeld, namelijk.

utputa

Saved

Recent