viliter
vīlĭter, adv., v. vilis fin.
vīliter, Adv. (vilis), I) wohlfeil, venire vilius, Macr. sat. 2, 9, 2: venire intestinis vilius, Plaut. Curc. 244: aedes in urbe vilius conducere (mieten), Suet. Tib. 35, 2: constare vilissime, Colum. 9, 1, 6. Plin. 18, 45. – II) übtr., gering, niedrig, viliter semet ipsum colere, Apul. flor. 7. p. 8, 12 Kr.: vilissime natus, von sehr niedriger Abkunft, Eutr. 9, 21. – ➳ Die Advv. viliter u. vile beide anerkannt von Charis. 116, 8; 183, 14; 187, 7.
sapientia ‥ quam omnes et in hac vita non ~er amant
quis equanimiter / ferat quod venditur ille tam viliter / qui celis presidet sempiternaliter
ecce quanta superbia quam vilissime ‥ deperiit
humatim, ~er, inornate
parcissime se vestiunt et ~er exhibent
inspecta ‥ victus exilis et ~er conquisiti feda tenuitate
vident qualiter / ‥ / screant in faciem verendam viliter?
nec ~er deses efficiaris in adversis qui te tam ~er promptificabas in prosperis
acclamaverunt in ipsum regem vilissime et contemptibiliter ‥ in maximum contemptum ipsius domini regis
irreverenter ‥ lutum ‥ in posteriora sua nudata ~er projecerunt
famuli comitis cum lecto plumali super ducem posito ipsum ~er suffocabant
vīlĭtĕr (15) (vilis), à bon marché, à vil prix : vilius Pl. Curc. 244 ; Suet. Tib. 35 ; vilissime constare Plin. 18, 45, être à très vil prix || dʼune manière basse, mesquine : Apul. Flor. 7.
Reliquias Sanctorum de monstrantiis et altaribus sumentes Viliter ad angulos projiciebant.