vinctio
vinctĭo, ōnis, f. [vincio],
- a binding, ligature (post-class.), Arn. 2, 87; Varr. L. L. 5, § 62 Müll.; a shoetie, Cels. 8, 22 fin.— Plur., Arn. 6, 203; Tert. Carn. Chr. 4; Cael. Aur. Acut. 3, 17.
vīnctio, ōnis, f. (vincio), I) das Binden, Varro LL. 5, 62. Arnob. 2, 63: das Zubinden der Schuhe, Cels. 8, 22 extr. – Plur. konkr., die Bindemittel, Bänder, Tert. de carne Chr. 4 (al. unctionibus). – II) als mediz. t.t., vinctiones, krampfhafte Beklemmungen, Cael. Aur. de morb. acut. 3, 17, 138.
post ‥ prati falcationem et feni ejusdem ~onem
vīnctĭō, ōnis, f. (vincio), ¶ 1 action de lier, ligature : Varro L. 5, 62 ¶ 2 lien : Cels. Med. 8, 22 || au pl., maillot [dʼenfant] : Tert. Carn. 4 ¶ 3 [méd.] vinctiones C. Aur. Acut. 3, 17, 138, oppressions.