vituperativus
vituperātīvus, a, um (vitupero), tadelnd, Ggstz. laudativus, Prisc. 18, 141: Ggstz. venerativus, Serv. Verg. Aen. 3, 557.
vĭtŭpĕrātīvus, a, um, qui contient (qui exprime) un blâme : Prisc. Gramm. 18, 141 ; Serv. En. 3, 557.