αἴλινος
αἴλινος, a plaintive dirge
αἴλῐνος, ὁ,
- cry of anguish, dirge, αἴλινον αἴλινον εἰπέ A. Ag. 121 (lyr.), cf. S. Aj. 627 (lyr.), E. Or. 1395; of an epitaph, AP 6.348 (Diod.); said to be from αἶ Λίνον ah me for Linos! cf. Paus. 9.29.8.
- 2 Adj., αἴλινος, ον, mournful, plaintive, αἰλίνοις κακοῖς E. Hel. 171; βρέφος αἴ. unhappy, IG 14.1502: neut. pl. αἴλινα as Adv., Call. Ap. 20, Mosch. 3.1: hence αἰλινέω sing a dirge, cj. in Dosiad. Ara 15.
1 triste
†κακοί†
αὐδή
γράμμα
• neutr. plu. como adv. desoladamente
οὐδὲ Θέτις Ἀχιλῆα κινύρεται αἴλινα μήτηρ
2 de pers. digno de lástima, desgraciado
βρέφος
αἴ·λινος, ος, ον [ῐ]
1 plaintif, désolé, Eur. Or. 1395 ; Anth. 5, 248, etc. ; adv. αἴλινα, Call. Ap. 20 ; Mosch. 3, 1, d’une voix plaintive ; ὁ αἴλινος, Eschl. Ag. 121 ; Soph. Aj. 627, etc. chant plaintif, lamentation ||
2 lamentable, déplorable, Eur. Hel. 171.
Étym. αἶ, Λίνος.
1. jammerlijk, beklagenswaardig, droevig.
2. subst.
αἴλινος, ὁ (αἶ Λίνος, eigtl. ein Klagegesang auf Linus, vgl. Λίνος), das Klagelied, Soph. αἴλινον ἥσει Aj. 616 ; αἴλινον εἰπέ Ag. 120, 137, 154 ; Eur. αἴλινον ἰαχεῖ Herc.Fur. 348. Dann adj., jammernd, kläglich, κακά Hel. 171 ; αἴλινον ἀρχὰν θανάτου βάρβαροι λέγουσι Or. 1392 ; αὐδή Paul.Sil. 4 (V.248); γράμμα Diod. 7 (VI.348);
adv., αἴλινα στοναχεῖτε Mosch. 3.1 ; κινύρεται Callim. Ap. 20.
adv., αἴλινα στοναχεῖτε Mosch. 3.1 ; κινύρεται Callim. Ap. 20.
αἴλινος i. e. αἶ Λίνου,
- 1dirge (v. Fraenkel on Agam. 121) ἁ μὲν ἀχέταν Λίνον αἴλινον ὕμενι, the dirge for Linos Θρ. 3. 6.
αἴλινος
- 1a plaintive dirge, Trag.; (said to be from αἶ Λίνον, ah me for Linus! v. Λίνος II.)
- 2adj. αἴλινος, ον, mournful, plaintive, Eur.:— neut. pl. αἴλινα as adv., Mosch.