βαθυχάϊος
βαθυχάϊος, of old nobility
βᾰθυ-χάϊος or βᾰθυ-χαῖος, ον,
- of old nobility, A. Supp. 858 (lyr.); cf. χάϊος.
βαθυ·χάϊος, ος, ον [ᾰῠ] d’une antique (litt. d’une profonde) noblesse, Eschl. Suppl. 858.
Étym. β. χάϊος.