βεβηλόω
βεβηλόω, to profane
- profane, τὸ σάββατον LXX Ex. 31.14, Ev.Matt. 12.5; τὰ ἀνθρώπινα Jul. Or. 7.228d.
- 2 pollute, defile, τινά LXX Le. 21.9, Hld. 2.25.
1 profanar c. ac. de abstr. o de lugares
ὁ βεβηλῶν αὐτό (τὸ σάββατον)
τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον
τὰ δῶρα τοῦ θεοῦ ἐν ἀνομίαις
ἱερὰ καὶ τεμένη θεῶν
τὰ ἅγιά σου καταπεπάτηνται καὶ βεβήλωνται
tu santuario está hollado y profanadoβεβηλουμένων ὁμοῦ τοῖς θείοις τῶν ἀνθρωπίνων
profanadas las leyes humanas así como las divinasἵνα μὴ βεβηλωθῇ τὸ ὄνομα αὐτοῦ παρ' αὐτοῖς
2 deshonrar c. ac. de pers.
ἐβεβήλουν με πρὸς τὸν λαόν μου
me deshonraron ante mi puebloθυγάτηρ ἀνθρώπου ἱερέως ἐὰν βεβηλωθῇ τοῦ ἐκπορνεῦσαι
- to profane, NTest.