βουλητός
βουλητός, desirable, desired
βουλ-ητός, ή, όν,
- that is or should be willed, οὔτε χρήσιμον οὔτε β. Phld. Rh. 1.185 S.: τὸ β. object of desire or will, Pl. Lg. 733d, Arist. EN 1113a17. Adv. -τῶς Procl. in Prm. p.752 S.
I
1 deseable
οὔτε χρήσιμον οὔτε β.
τὴν διαφορὰν βουλητῶν καὶ δοκούντων γνωσόμεθα
οὐ βουλητά γε ἦν αὐτῷ
2 fil. τὸ β. lo que es un acto de la volición, lo que depende de la voluntad
unido a ἑκούσιον
op. γνωστικόν y δραστήριον
II adv. -ῶς mediante la volición
β. καὶ γνωστικῶς ... προεστᾶσι πάντων
βουλητός, ή, όν, que l’on veut ou que l’on peut vouloir ; τὸ βουλητόν, Plat. Leg. 733d ; Arstt. Nic. 3, 5, 1, ce qui dépend de la volonté, joint à ἑκούσιον.
Étym. vb. de βούλομαι.
βουλητός, gewollt, τὸ βουλητόν τε καὶ ἑκούσιον Plat. Legg. V.733d ; vgl. Arist. Eth. 3.5.
βουλητός
βούλομαι
- that is or should be willed: —τὸ β. the object of the will, Plat., Arist.