γενάρχης

1 progenitor, fundador de una familia, estirpe o raza Φοῖβέ τε καὶ Ζεῦ, Διδύμων γενάρχα Call.Fr.229.1, ἐμοὺς γενάρχας ἐξέφυσε Δάρδανος Dárdano procreó a mis progenitores Lyc.1307, τῶν ... οἴκων γενάρχας Plu.2.325f, Ἀδάμ, ὁ ἀνθρώπων γ. Basil.Ep.362, de Abraham, Ph.1.513, τρεῖς τοὺς γενάρχας τοῦ ἔθνους de Abraham, Isaac y Jacob, Ph.1.646, cf. I.AI 1.235, Poll.3.19, Hsch.

• epít. de Heracles Ἡρακλέους Γενάρχα IG l.c.

• gener. creador de los seres, origen Ζεῦ γενάρχα καὶ πατὴρ φυτῶν πάντων Babr.142.3, Προμηθεῦ, γενάρχα Orph.H.13.8, ὄμβροιο γενάρχα del Noto, Orph.H.82.3, γενάρχα τῆς γενεσιουργίας de Dios Corp.Herm.13.21, cf. Cat.Apoc.4.4.

2 señor de una raza ref. a los 70 ancianos γενάρχαι δὲ τοῦ σύμπαντος ἔθνους Ph.2.111

• etnarca, administrador y juez de los judíos en Alejandría μετὰ τὴν τοῦ γενάρχου τελευτήν Ph.2.527.

fundador, creador

ref. a la divinidad suprema κρυφίων πάντων ἄναξ, ταμία λήθης, γενάρχα σιγῆς
tú, señor de todo lo oculto, administrador del olvido, fundador del silencio P IV 1782