γοεδνός
γο-εδνός, ή, όν,
- = sq. Ι, A. Pers. 1057 (lyr.), Supp. 73 (lyr.), 194.
- II = sq. II, Id. Pers. 1039 (lyr.).
1 lamentable
γοεδνὰ δ' ἀνθεμίζομαι
2 que se lamenta
διαίνομαι γ. ὤν
anegado en llanto profiero gemidos
•V.
γοεδνός, ή, όν :
1 lamentable, déplorable, Eschl. Suppl. 72, 194 ; etc. ||
2 qui gémit, qui se lamente, Eschl. Pers. 1047.
Étym. γόος ; pour le suff. cf. μακεδνός.