γουνός
γουνός, a hill
- high ground, φυτὸν ὣς γουνῷ ἀλωῆς Il. 18.57; ἀνὰ γουνὸν ἀλωῆς οἰνοπέδοιο Od. 1.193, etc.; ἐκ Κρήτης ἐς γουνὸν Ἀθηνάων 11.323; τῆς Ἀττικῆς . . τὸν γ. τὸν Σουνιακόν Hdt. 4.99: pl., γουνοῖσιν Ἐλευθῆρος μεδέουσα Hes. Th. 54; γουνοῖσιν κατένασσε Νεμείης ib. 329; ἐν γουνοῖς Ἀθανᾶν Pi. I. 4(3).25. (Expld. as τόπος γονιμώτατος by Sch.Il. l.c., but better as ὑψηλὸς τόπος (cf. γόνυ) Orion 38, EM 239.5.)
1 agr. terreno fértil para cultivo, bancal esp. de viñas
τὸν μὲν ἐγὼ θρέψασα, φυτὸν ὣς γουνῷ ἀλωῆς
al que yo crié cual cepa en bancal de viñedoθαλύσια γουνῷ ἀλωῆς
ἀνὰ γουνὸν ἀλωῆς οἰνοπέδοιο
• tb. simpl. tierra, suelo Hsch.s.u.
2 promontorio, cerro
Ἀριάδνην ... ἥν ποτε Θησεὺς ... ἐς γουνὸν Ἀθηνάων ἱεράων ἦγε μέν
Ariadna a quien una vez Teseo quería llevar al promontorio de la sagrada Atenasτὸν γουνὸν τὸν Σουνιακόν
Ἀκταίη τις ἔναιεν Ἐρεχθέος ἔν ποτε γουνῷ
Μνημοσύνη, γουνοῖσιν Ἐλευθῆρος μεδέουσα
Mnemosine, señora de las colinas de Eleuterτόν ῥ' Ἥρη ... γουνοῖσιν κατένασσε Νεμείης
ἐν γουνοῖς Ἀθανᾶν
•Quizá rel. γόνυ interpr. como ‘lugar elevado’.
[perh. fr. γονϝ-, γόνυ, in sense swell, knoll, and, in reference to a vineyard, etc., the part best catching the sun, and therefore the most fruitful.]
γουνῷ (γουνὸν) ἀλωῆς Il. 9.534, Il. 18.57 = 438: Od. 1.193, Od. 11.193, ἐς γουνὸν Ἀθηνάων Od. 11.323 (here perh. the reference is to the citadel).
- 1high ground? (φάμα) ἅ τε κἀν γουνοῖς Ἀθανᾶν ἅρμα καρύξαισα νικᾶν I. 4.25
- a hill, γ. Ἀθηνάων the hill or citadel of Athens, Od.; ὁ γ. ὁ Σουνιακός the hill of Sunium, Hdt.; ἀνὰ γουνὸν ἀλωῆς up the slope of the threshing floor, Od.