γρίντης
γρίντης, tanner
γρίντης, ου, ὁ,
- tanner, Hdn.Gr. 2.429 (γρηντίς cod., Hsch.).
- 2 = ὑβριστής, Cyr., Zonar.
- 3 = οὐρανός Cyr. (γρίντις EM 241.48).
1 curtidor Hdn.Gr.2.429, Hsch.
2 insolente Zonar.
•Por Ϝρίντης de *u̯rī-, cf. as. wrītan ‘desgarrar’, cf.