γωλεός
γωλεός, a hole
γωλεός, ὁ,
- a hole, Arist. HA 603a6 (v.l. φωλεός); γωλιός, Hsch.: heterocl. pl., φωλειοῦ ὑπὸ γωλεά Nic. Th. 125; γωλειά Lyc. 376. (Cf. Lith. guõlis ‘lair’.)
γωλεός, οῦ (ὁ) antre, repaire, Arstt. H.A. 8, 20, 4.
γωλεός, ὁ, plur. auch τὰ γωλεά, Nic. Th. 125 ; γωλειά Lycophr. 376, wie Nic. Th. 351, Schlupfwinkel, bes. Lager des Wildes, Arist. H.A. 8.20.