δέελος

δέελος, η, ον, resolved form of δῆλος, Il. 10.466.

• • II = δεσμός, ἅμμα, Hsch. δεήλαδες· φύλακες, Id.

δέελος, = δῆλος, Hom. einmal, Il. 10.466 δέελον δʼ ἐπὶ σῆμά τʼ ἔθηκεν, Scholl. Aristonic. ἡ διπλῆ δέ, ὅτι ὃ ἡμεῖς λέγομεν δῆλον, αὐτὸς εἶπε διελὼν δέελον, Scholl. Herodian. ταὐτόν ἐστι τῷ δῆλον· διὸ καὶ τρίτη ἀπὸ τέλους ἡ ὀξεῖα, καὶ ψιλοῦται τὸ δεύτερον ε, Uebrigens kommt auch δῆλος bei Homer nur einmal vor, Od. 20.333. Vgl. noch εὐδείελος u. s. Curtius Grundz. d. Griech. Etymol. 1.201.

δέελος

[app. for δήελος = δῆλος.]

Thus, conspicuous, easy to be distinguished: σῆμα Il. 10.466.

δέελος = δῆλος, Il. 10.466†.

δέελος

• resolved form of δῆλος, Il.