δεητικός
δεητικός, suppliant
δε-ητικός, ή, όν,
- disposed to ask, Arist. EN 1125a10; suppliant, φωνή D.S. 17.44; λόγος Plu. Cor. 18; ἐπιστολαί Ph. 2.590 (Sup.); εὐχαί Id. 2.296 (Sup.).
I
1 de pers. dispuesto a pedir
(ὁ μεγαλόψυχος) ... περὶ ἀναγκαίων ἢ μικρῶν ἥκιστα ... δ.
2 de abstr. que pide, suplicante
φωνή
λόγος
ἐπιστολαί
εὐχαί
• de pers. suplicante
προῆλθεν ... οὐκέτι δ. οὐδὲ πρᾶος, ἀλλὰ τραχὺς ὀφθείς
II adv. -ῶς con ánimo de súplica Eust.1807.11.
δεητικός, ή, όν :
1 porté à demander, solliciteur, Arstt. Nic. 4, 3, 32 ||
2 qui demande, suppliant (discours, Plut. Cor. 18 ; voix, DS. 17, 44) (δέω 2).
δεητικός, bittend, περί τινος Arist. Eth. 4.3 ; λόγος Plut. Coriol. 18.
δεητικός
δέομαι
- suppliant, Plut.