διάβολος
διάβολος, slanderous, backbiting
- slanderous, backbiting, γραῦς Men. 878, cf. Phld. Lib. p.24 O.: Sup. -ώτατος Ar. Eq. 45; διάβολόν τι, aliquid invidiae, And. 2.24; τὸ δ. Plu. Adul. 2.61d.
- II Subst., slanderer, Pi. Fr. 297, Arist. Top. 126a31, Ath. 11.508d; enemy, LXX Es. 7.4, 8.1: hence, = Sâtân, ib. 1Chr. 21.1; the Devil, Ev.Matt. 4.1, etc.
- III Adv. -λως injuriously, invidiously, Th. 6.15; χρῆσθαί τινι Procop. Arc. 2.
I de pers. o seres demónicos
1 de pers. divulgador indiscreto, difamador, calumniador, charlatán s. cont., Pi.Fr.297, unido a otros adj. peyor.
πανουργότατος καὶ διαβολώτατος
del Paflagonioδ. καὶ φέναξ
τυραννικοὶ καὶ ... δ.
ἄνθρωποι
οἰκέτης
γραῦς
χήρα
οἱ ἀεὶ διαφθείροντες ἡγεμόνας ... διάβολοι
ἵνα μὴ ὡς διάβολοι λογισθῶμεν
ἵνα μὴ ὦμεν διάβολοι τοῦ παντὸς εἰς τοὺς πολλούς
para que no seamos indiscretos charlatanes del Todo ante todos
• subst.
τοὺς ... διαβόλους ... ἐμίσει
Αμαν ὁ δ.
Amán el calumniador de los judíos
• ὁ Δ. El Calumniador tít. de una comedia de Apolodoro Caristio, Stob.3.6.11,
2 suprahumano, en lit. jud.-crist., subst. ὁ δ. el Diablo
a) como el falso acusador o calumniador por excelencia:
φθόνῳ δὲ διαβόλου θάνατος εἰσῆλθεν εἰς τὸν κόσμον
• identificado con
Δράκων ὁ μέγας καὶ ὁ Σατανᾶς
ὁ ἀρχηγέτης τῶν κακῶν δαιμόνων ... καλεῖται καὶ Σατανᾶς καὶ δ.
μέγας δαίμων ὁ δ.
• primera criatura, Didym.Trin.1.17.4, señor del aire, Gr.Nyss.46.456B, entre los gnósticos
ἄρχων τοῦ κόσμου
Σοφία
gnóstica
• en explicaciones etim.
δ. ... ἐκλήθη, ἀπὸ τοῦ διαβάλλειν
b) en su relación con el hombre, como el engañador por excelencia que induce al cambio moral negativo
ἔστη δ. ἐν τῷ Ἰσραὴλ καὶ ἐπέσεισεν τὸν Δαυίδ
se alzó el Diablo en Israel e incitó a Davidὁ Ἰησοῦς ἀνήχθη ... πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου
τοῦ διαβόλου ... βεβληκότως εἰς τὴν καρδίαν
de Judasκαὶ ἐξ ὑμῶν εἷς δ. ἐστιν
παγίδες τοῦ διαβόλου
προορῶν τὰς ἐνέδρας τοῦ διαβόλου
ἡ πολυπλοκία τοῦ διαβόλου
• capaz de dominar a los seres humanos
οἱ καταδυναστευόμενοι ὑπὸ τοῦ διαβόλου
• contra quien se puede luchar
μηδὲ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλῳ
II de cosas y abstr.
1 censurable
διάβολόν τι
algún motivo de censura
2 engañoso
φωναί
• subst. τὸ δ. la tergiversación Plu.2.61c, cf. LXX 1Ma.1.36.
III adv. -ως con intención de censurar, injuriosamente
αὐτοῦ δ. ἐμνήσθη
δ. ... τῇ μητρὶ χρῆσθαι
• Adv., διαβόλως , auf verläumderische Weise, Thuc. 6.15.
- 1slanderer test., Eustath., Comm. Od. 1406. παρὰ Πινδάρῳ διάβολος κοινῶς διαβολεύς fr. 297.
Strong 1228
slanderous, accusing falsely. As subst., ὁ, ἡ, δ.;
(a) generally (of. Es, ll. c.), a slanderer, false accuser: I Ti 3:6, 7 (CGT, in l., but v. infr.) 3:11, II Ti 3:3, Tit 2:3;
(b) as chiefly in LXX, of Satan, the Accuser, the Devil: Mt 4:1, 5, 8, 11 13:39 25:41, Lk 4:2, 3, 6, 13 8:12, Jo 13:2, Ac 10:38, Eph 4:27 6:11, I Ti 3:6, 7 (but v. supr.), II Ti 2:26, He 2:14, Ja 4:7, I Pe 5:8, Ju 9, Re 2:10 12:9, 12 20:2, 10; εἶναι ἐκ τοῦ δ., Jo 8:44, I Jo 3:8; τέκνα τοῦ δ., I Jo 3:10; υἱὸς, Ac 13:10; metaph., of Judas, Jo 6:70 (Cremer, 121; DCG, ii, 605).†
- 1slanderous, backbiting, Sup.; διαβολώτατος Ar.
- 2as Subst. a slanderer, Arist.: the slanderer, the Devil, NTest.
- 3adv. -λως, injuriously, invidiously, Thuc.