διάλευκος
διάλευκος, quite white
διάλευκος, ον,
- quite white, Arist. Pr. 894a39, LXX Ge. 30.32, Str. 17.1.31, Plu. Alex. 51, Aret. SD 2.13; αἱ λίμναι -ότεραι τῆς θαλάττης Arist. Pr. 932a29.
1 medio blanco, mezclado con blanco, blanquecino
ὀστέον
τὸ δέρμα
αἱ λίμναι διαλευκότεραι τῆς θαλάττης
λιθάριον στρόγγυλον διάλευκον
πρόβατον
βοῦς ... δ. τὸ μέτωπον
de Apis
• de la túnica de los reyes persas, D.S.17.77, Plu.Alex.51,
κιθών
llevado por un sacerdoteκέρατα
del elefanteβάλτις
2 subst. τὸ δ. bot. dialeucon variedad blanca del azafrán, Plin.HN 21.33.
διά·λευκος, ος, ον, mêlé de blanc, blanchâtre, Arstt. Probl. 23, 6 ; Str. 807 ; Plut. Alex. 51 ; etc.
Étym. διά, λευκός.
διάλευκος, mit Weiß untermischt, Arist. Probl. 23.6 ; Strab. XVII p. 807 ; Plut. Alex. 51.
διάλευκος
- 1white all through δια[λ]εύκων ὀστέ[ων] (supp. Lobel: fort. διὰ λ. legendum) fr. 169. 28.