διάτονος
διάτονος, on the stretch, vehement
διάτονος, ον, (διατείνω)
- on the stretch, vehement, αὖραι Thphr. CP 2.3.1.
- 2 extending from front to back, of bonding courses in a wall, Vitr. 2.8.7.
- II in Music, διάτονον (sc. γένος), τό, the diatonic scale, opp. χρωματικόν, ἐναρμόνιον, Aristox. Harm. p.19 M., etc.; δ. μέλος Alciphr. 1.18; δ. μελῳδία D.H. Comp. 19.
I
1 intenso
αὖραι
2 mús. diatónico
op. χρωματικὸν ἐναρμόνιον μέλος
μελῳδίαι
μελοποιία
(φθόγγος) ὑπάτων δ.
• subst. τὸ δ. la escala diatónica Aristox.Harm.85.4, Plu.2.1142d, tb.
ἡ δ.
II subst., arq.
1 ὁ δ. sillar tendido a tizón, perpiaño Vitr.2.8.7.
2 τὸ δ. viga, vigueta prob. de madera ID 290.216 (III a.C.), CIL 8.1273, 14879 (ambas África Proconsular), cf.
διάτονος, ος, ον :
I fortement tendu, d’où :
1 intense, véhément (vent) Th. C.P. 2, 3, 1 ||
2 t. de mus. διάτονον μέλος, Alciphr. 1, 18 ; ou διάτονος μελῳδία, DH. Comp. 19 ; ou subst. τὸ διάτονον, Aristox. p. 44, l’échelle diatonique, d’après laquelle la quarte se divisait en deux tons et un demi-ton (si, ut, ré, mi) p. opp. à τὸ χρωματικόν et à τὸ ἐναρμονικόν ||
II tendu d’un bout à l’autre ou à travers ; subst. οἱ διάτονοι (s. e. λίθοι) Vitr. 2, 8, pierres qui remplissent l’épaisseur d’un mur, litt. tendues d’un bout à l’autre de façon à traverser (pierres de chant).
Étym. διατείνω.
διάτονος, angespannt, heftig, Theophr. – In der Musik ist διάτονον γένος die einfachste Aufeinanderfolge der Töne in der Tonleiter, Music.; auch μέλος, Alciphr. 1.18.