διατηρητικός
διατηρητικός, disposed for keeping
διατηρ-ητικός, ή, όν,
- disposed for keeping, φίλων M.Ant. 1.16; ὑγιείας Porph. Abst. 1.53, cf. Asp. in EN 14.2.
propio para conservar o preservar, capaz de conservar o preservar c. gen.
(ὑγιείας)
ἀγαθῶν
τὸ μὲν ἐνεργεῖν κατ' οὐσίαν διατηρητικόν ἐστι τῆς φύσεως τοῦ ἐνεργοῦντος
• abs.
ὁ θεῖος μόνος Λόγος δ.
• neutr. subst. lo que conserva o mantiene
τὸ διατηρητικὸν τῶν φίλων
la inclinación a conservar a los amigosτὸ πάντων διατηρητικὸν συντιθεμένων
lo que mantiene todas las cosas que están unidas
διατηρητικός, ή, όν, propre à conserver, gén. M. Ant. 1, 16.
Étym. διατηρέω.
διατηρητικός, ή, όν, zu erhalten geeignet, τὸ τῶν φίλων M.Anton. 1.16.