διελεγκτικός
I
1 capaz de refutar o desenmascarar c. gen.
τοῦ ψεύδους
2 a base de contraposiciones
σχῆμα
II adv. -ῶς a modo de refutación, con ánimo de refutar
πρὸς αὐτοὺς δ. ὁ λόγος φησίν
διελεγκτικός, ή, όν, propre à réfuter, Clém. 2, 312 b Migne.
Étym. διελέγχω.
διελεγκτικός, ή, όν, widerlegend, Clem.Al.