δοχμή
δοχμή, the space contained in a hand’s breadth
δοχμή or δόχμη, ἡ, (δέχομαι)
- space contained in a handʼs breadth, Cratin. 350, Ar. Eq. 318, Com.Adesp. 571, Scyl. 112: expld. as, = παλαιστή, Sch. Ar. ad loc.; but also as, = σπιθαμή, Phot. s. h. v.; Hsch. and Suid. give both senses. (On the accent, v. Ael.Dion. Fr. 136, Poll. 2.157.)
metrol. palmo o medida de cuatro dedos
δέρμα μοχθηροῦ βοὸς ... μεῖζον ἦν δυοῖν δοχμαῖν
οὗτοι δ' ἀφεστήκασι πλεῖν ἢ δύο δοχμά
ἔστι δὲ τὸ φῦκος τῆς δοχμῆς τὸ πλάτος
• sobre la doble acentuación y el uso át. frente a
σπιθαμή
δοχμή, ῆς, ou δόχμη, ης (ἡ) palme, mesure de la largeur d’un travers de main, Crat. (Com. fr. 2, 206) ; Ar. Eq. 318 ||
➳ Duel δόχμα, Com. (Com. fr. 4, 627).
Étym. δοχμός.
δοχμή, ἡ (δέχομαι), ein Längenmaß, Ar. Eq. 318, so weit man mit ausgespreizter Hand zwischen dem Daumen u. dem kleinen Finger fassen kann, wie Phot. lex. aus Cratin. (wo δόχμη steht) es σπιθαμή erkl., u. EM. τὸ δεκτικὸν τῆς χειρός ; Schol. Ar. erkl. παλαιστή, u. Poll. 2.157 τοὺς τέσσαρας δακτύλους συγκλεισθέντας, also eine Breite von vier Fingern.
δοχμή
ἡ
or δόχμη,
δέχομαι
- the space contained in a handʼs breadth, the same as παλαστή, Ar.