δυερός
δυερός, miserable
δῠερός, ά, όν, (δύη)
- miserable, δυεροῦ θανάτοιο τυχεῖν IG 3.1337, cf. Max. 65, 182.
1 de abstr. penoso, funesto
δ. ... ἀξυλίη
triste penuria de leñaθάνατος
μοῖρα
λύσις δυερῶν ὀδυνάων
2 de pers. miserable, desdichado
ψυχαῖς ἡμετέραις δυεραῖς κακὰ πορσύνοντες
βροτός
δυερός, ά, όν [ῠ] malheureux, Max. π. κατ. 65, 182.
Étym. δύη.
δυερός, unglücklich, elend, VLL u. Sp.; Lesart des Kallistratus statt διερός Od. 6.201, s. Scholl. und vgl. διερός.