δυηπαθής
δυηπαθής, much-suffering
δῠη-πᾰθής, ές,
- much-suffering, A.R. 4.1165, Opp. H. 2.436; painful, τοκετός Nonn. D. 41.411.
1 que sufre penalidades, miserable
φῦλα δυηπαθέων ἀνθρώπων
δυηπαθέων γένος ἀνδρῶν
μύρμηξ
2 doloroso, penoso
ὠδῖνες
τοκετός
δυη·παθής, ής, ές [ῠᾰ] accablé de maux, A. Rh. 4, 1165 ; qui supporte ses maux, Anth. 7, 209.
Étym. δύη, πάσχω.
δυηπαθής, ές, Unglück erleidend, elend ; δύπται Opp. H. 2.436 ; Man. 6.15 ; vgl. Antip.Sid. 111 (VII.209).