δυσσύμβατος
δυσσύμβατος, ill-agreeing
δυσσύμ-βᾰτος, ον,
- ill-agreeing, πρὸς τὸ ἀλλόφυλον Plu. QConv. 2.661c.
que se aviene mal, que se asocia difícilmente
(πόλις) ... πρὸς τὸ ἀλλόφυλον
δυσ·σύμβατος, ος, ον [ᾰ] qui s’associe difficilement à, qui répugne à, avec πρός et l’acc. Plut. M. 661c.
Étym. δ. συμβαίνω.
δυσσύμβατος, schwer übereinkommend, sich schwer vereinigend, Plut. Symp. 4.1.2, πρός τι.