δύσμορφος
δύσμορφος, misshapen, ill-favoured
δύσ-μορφος, ον,
- misshapen, ill-favoured, ἐσθής E. Hel. 1204, Lyc. 692, Plu. QConv. 2.670a.
1 feo, deforme de pers.
δ. εἴην μᾶλλον ἢ καλὸς κακός
πιθήκων ... γένος δύσμορφον
ἐσθής
• subst.
τὸ δύσμορφον τοῦ λίθου
el defecto de la piedra
2 adv. -ως: δ. ἔχειν ser feo, deforme Eust.1855.50.
δύσ·μορφος, ος, ον, difforme, laid, Eur. Hel. 1204 ; Lyc. 692 ; Poèt. (Plut. M. 670a).
Étym. δ. μορφή.
δύσμορφος, mißgestaltet, häßlich ; ἐσθής Eur. Hel. 1220 ; sp.D.; – τὸ δ., = δυσμορφία, Pallad. 5 (X.56).
δύσμορφος
δύσ-μορφος, ον
μορφή
- misshapen, ill-favoured, ἐσθής Eur.