εὐέμετος
εὐέμετος, vomiting readily
εὐ-έμετος or εὐ-ήμετος, ον, (ἔμετος)
- vomiting readily, Hp. Art. 40 (εὐημετης, εὐήμετος codd.):—also εὐ-εμής or εὐ-ημής, ές, Id. Mul. 2.125, Aph. 4.6, Dsc. 2.169 (Comp.); ὅπως εὐεμὲς ᾖ (cod. Urb.) that vomiting may be easy, Thphr. HP 9.10.2.
εὐ·έμετος, ou εὐ·ήμετος, ος, ον, qui provoque le vomissement, Hpc. Art. 805.
Étym. εὖ, ἐμέω.
εὐέμετος, Erbrechen fördernd, Hippocr., v.l. εὐήμετος.