εὐόμιλος
εὐόμιλος, sociable
εὐόμιλ-ος, ον,
- sociable, Com.Adesp. 1015, Vett.Val. 40.4, M.Ant. 1.16, Hld. 3.10, Dam. Isid. 49, Agath. 1.13.
εὐ·όμιλος, ος, ον [ῑ]
1 d’un commerce agréable, affable, M. Ant. 1, 16 ||
2 où se réunit une compagnie agréable, Hld. 3, 10.
Étym. εὖ, ὁμιλέω.
εὐόμιλος, [ῑ], gut im Umgange, gesellig, ὁ πᾶσιν ἀδιαφόρως προσομιλῶν B.A. 39 ; M.Ant. 1.16 ; Hel. 7.19 ; συμπόσιον, traulich, 3.10.