εὔοδμος
εὔ·οδμος, ος, ον, qui a une odeur agréable, Pd. fr. 45, 14 ; Th. H.P. 9, 13, 3 ; Thcr. Idyl. 3, 23 ; 17, 29.
Étym. εὖ, ὀδμή.
εὔοδμος, ion. u. ep. = εὔοσμος, wohlriechend ; Pind. frg. 45 ; Theocr. 2.23, 17.29 u. a. sp.D., wie μύρα, πέταλα, Pall. 4 (XI.54) Strat. 37 intr, 1951 Crinag. 37 (VII.401); einmal auch bei Theophr.
εὔοδμος, -ον
- 1sweet smelling [Δᾶλ]ον ἀνʼ εὔοδμον (supp. Housman) Πα. 2. 97. εὔοδμον ἐπάγοισιν ἔαρ φυτὰ νεκτάρεα fr. 75. 15.