ζηταρετησιάδης
ζηταρετησιάδης, virtue-seeker
ζητᾰρετησιάδης, ου, ὁ,
- virtue-seeker, Epigr. ap. Hegesand. 2.
ζητ·αρετησιάδης, ου (ὁ) [ᾰρ] qui court après la vertu, Hégésandre (Ath. 162b).
Étym. ζητέω, ἀρετή.
ζηταρετησιάδης, ὁ, kom. von ζητέω u. ἀρετή, Tugendjäger, Ep.adesp. 110 (APP 288).