θεομισής
θεομισής, abominated by the gods
θεο-μῑσής, ές,
- hated by the gods, opp. θεοφιλής, Pl. Euthphr. 7a, R. 612e, Them. Or. 16.21ca: Sup. -έστατος Pl. Lg. 917a, Ph. 1.653. Adv. -σῶς Poll. 1.22.
- II Act., hating God, Ar. Av. 1548 (ubi v. Sch.), Ph. 2.597, Suid. (θεομίσης v.l. in Ar. l.c.).
θεο·μισής, ής, ές [ῑ]
1 qui hait les dieux, Ar. Av. 1548 ||
2 haï des dieux, Plat. Euthyphr. 7a ||
Sup. -έστατος, Plat. Leg. 916e.
Étym. θ. μισέω.
1. goden hatend.
2. bij de goden gehaat.
θεομισής, [ῑ], ές, gottverhaßt, Plat. Rep. X.612c, Ggstz θεοφιλής, u. öfter ; Ar. Av. 1548 u. Sp.
θεομισής
θεο-μῑσής, ές
μῖσος
- abominated by the gods, Ar., Plat.