θεολογικός
θεολογικός, theological
θεολογ-ικός, ή, όν,
- theological, φιλοσοφία θ., i.e. metaphysics, Arist. Metaph. 1026a19, cf. 1064b3; γένος Str. 10.3.23; πραγματεία D.H. 4.62; [μῦθοι] Sallust. 4; τὸ θ. Cleanth.Stoic. 1.108; οἱ θ. Olymp. in Mete. 129.19: Comp. -ώτερος Dam. Pr. 135. Adv. -κῶς, opp. τραγικῶς, ἀποφαίνεσθαι Plu. Fat. 2.568d, cf. lamb.Myst. 1.2.
θεολογικός, ή, όν, qui concerne la connaissance de Dieu, Arstt. Metaph. 5, 1, 10 ; Str. 474 ; ἡ θεολογική (s. e. ἐπιστήμη) Arstt. Metaph. 10, 7, 7, la science de la connaissance de Dieu.
Étym. θεολόγος.
θεολογικός, ή, όν, die Kenntnis von Gott u. göttlichen Dingen betreffend ; ἐπιστήμη Arist. metaph. 10.6 ; Strab. X.474 u. Sp.