θύρετρον
θύρετρον, ου (τὸ) [ῠ] châssis d’une porte, d’où porte, au sg. seul. Pol. 30, 16, 5 ; Luc. Philopatr. 4 ; Anth. 5, 294 ; d’ord. au pl. Il. 2, 415 ; Od. 18, 358 ; 21, 49 ; Pd. I. 7, 9 ; Eur. Or. 1474 ; Xén. An. 5, 2, 13 ; fig. Opp. H. 2, 117 ||
➳ [ε long] Od. Pd. ll. cc.
Étym. θύρα.
θύρετρον, τό, Tür, Hom., Pind. I. 6.6, Eur. Or. 1474 u. öfter, im plur.; seltener in Prosa, Xen. An. 5.2.13 ; der sing. Agath. 8 (V.294) Luc. Philops.