κάθαρμα
κάθαρμα, refuse, outcast; purified ground
κάθαρμα [κᾰ], ατος, τό, (καθαίρω)
- that which is thrown away in cleansing: in pl., offscourings, refuse of a sacrifice, A. Ch. 98; residuum of ore after smelting, slag, Str. 3.28: sg., = κάθαρσις II, Hp. Epid. 5.2.
- 2 = φαρμακός, Sch. Ar. Pl. 454, Sch. Id. Eq. 1133: hence metaph., of persons, outcast, Ar. Pl. 454; αἱρούμενοι καθάρματα στρατηγούς Eup. 117.8; τοὺς μὲν καθάρματα, τοὺς δὲ πτωχούς, τοὺς δʼ οὐδʼ ἀνθρώπους ὑπολαμβάνων εἶναι D. 21.185, cf. 199, 18.128, Aeschin. 3.211, etc.
- II in pl., = κάθαρσις, purification, E. IT 1316; ποντίων καθαρμάτων . . ἀμοιβάς in return for clearing the sea (of pirates), Id. HF 225.
- III ἐντὸς τοῦ καθάρματος within the purified ground where the assembly was held, Ar. Ach. 44.
κάθαρμα, ατος (τὸ) [κᾰ]
1 objet qu’on rejetait comme impur dans les lustrations, Eschl. Ch. 98 ; πόντια καθάρματα, Eur. H.f. 225, (travaux d’Hèraklès) qui ont purifié les mers ||
2 victime expiatoire, Ar. Pl. 454, Eq. 1133 ; Dém. 574, 14 ; 578, 19, etc. ||
3 lieu purifié par un sacrifice, Ar. Ach. 44.
Étym. καθαίρω.
1. wat overblijft bij schoonmaken: afval, vuil,
2. reiniging:
3. geneesk. purgering.
κάθαρμα, τό, der beim Reinigen abgenommene, weggeworfene Schmutz, Kehricht, -Auswurf, Ammon. τὰ μετὰ τὸ καθαρθῆνσι ἀπορριπτούμενα, vgl. Poll. 5.163 ; καθάρμαθʼ ὥς τις ἐκπέμψας Aesch. Ch. 96 ; πόντια, δόλια, Eur. Herc.Fur. 225, I.T. 1316.
Bei Reinigungs- od. Sühnopfern das Opfertier, auf das die Schuld geladen u. welches dann als unrein weggeworfen wurde, der Sündenbock, Suid. u. Schol. Ar. Plut. 454, Ach. 44. – Ein verworfener Mensch, Auswurf der menschlichen Gesellschaft, γρύζειν δὲ καὶ τολμᾶτον, ὦ καθάρματε Ar. Plut. 454 ; τοὺς μὲν πτωχούς, τοὺς δὲ καθάρματα, τοὺς δ ʼ οὐδὲν ὑπολαμβάνων εἶναι Dem. 21.185, vgl. 198 ; Din. 1.16 ; Ath. XV.697e ; Plut. Sull. 33 ; ἐξονειδίζει ἀνδράποδα καὶ καθάρματα ἡμᾶς ἀποκαλῶν Luc. D.Mort. 2.1 ; NT. – Ar. Ach. 44 πάριθʼ, ὡς ἂν ἐντὸς ἦτε τοῦ καθάρματος, wahrscheinlich der durch Opfer gereinigte, geweihte Platz. Vgl. καθάρσιος.
Bei Reinigungs- od. Sühnopfern das Opfertier, auf das die Schuld geladen u. welches dann als unrein weggeworfen wurde, der Sündenbock, Suid. u. Schol. Ar. Plut. 454, Ach. 44. – Ein verworfener Mensch, Auswurf der menschlichen Gesellschaft, γρύζειν δὲ καὶ τολμᾶτον, ὦ καθάρματε Ar. Plut. 454 ; τοὺς μὲν πτωχούς, τοὺς δὲ καθάρματα, τοὺς δ ʼ οὐδὲν ὑπολαμβάνων εἶναι Dem. 21.185, vgl. 198 ; Din. 1.16 ; Ath. XV.697e ; Plut. Sull. 33 ; ἐξονειδίζει ἀνδράποδα καὶ καθάρματα ἡμᾶς ἀποκαλῶν Luc. D.Mort. 2.1 ; NT. – Ar. Ach. 44 πάριθʼ, ὡς ἂν ἐντὸς ἦτε τοῦ καθάρματος, wahrscheinlich der durch Opfer gereinigte, geweihte Platz. Vgl. καθάρσιος.
κάθαρμα, ατος, τό,
καθαίρω
- Ithat which is thrown away in cleansing; in pl. the offscourings, refuse of a sacrifice, Aesch.
- 2metaph. a castaway, outcast, Ar., Dem., etc.
- IIin pl. = κάθαρσις, purification, Eur.
- IIIpurified ground, ἐντὸς καθάρματος within the hallowed space, Ar.